Het verhaal van mijn broer, de martelaar Mohammed Alareer

Refaat Alareer

The Electronic Intifada  28 Juli 2014

Mohammed Alareer met zijn dochter Raneem.
Mohammed Alareer met zijn dochter Raneem.

Mijn broer, Mohammed Alareer, 31, vader van twee, werd door een Israëlisch luchtbombardement gedood terwijl hij thuis zat. In zijn eigen huis. Niemand weet of hij drie dagen lang doodbloedde of dat hij omkwam door de schokgolven van de explosie, of de geluidsgolven, of het rondvliegend puin, de schrapnel, het vuur, of een combinatie van al die dingen. Maar mijn broer Mohammed is er niet meer.

Zijn twee prachtige kinderen, Raneem, vier jaar, en de één jaar oude Hamza, blijven voor altijd zonder vader achter. Ons groot huis van zeven flats is weg. Een gebouw met vier verdiepingen maar duizenden verhalen is weg. Maar de verhalen blijven voortleven als getuigen van de meest brutale bezetting die de wereld ooit gekend heeft.

Hamada

Toen ik vier was, en ik hoorde dat ze mijn nieuwe broer Mohammed zouden noemen, begon ik te huilen en te reopen: “Ik wil niet dat jullie hem Mohammed noemen. Noem hem Hamada! Ik wil Hamada!” Ik schreeuwde haast mijn longen eruit iedere keer dat iemand hem Mohammed noemde, tot niemand de naam nog durfde gebruiken. Sindsdien heette hij Hamada (een troetelnaam voor Mohammed).

Hamada, geboren in 1983, was wat timide maar ook een lolbroek en een avonturier. Meestal was hij erg stil maar wanneer hij dan toch sprak, zocht hij altijd de grenzen op. Zijn leven veranderde volledig met de tweede intifada in het vroege jaar 2000. Sommige van zijn schoolvrienden werden gedood door Israël en hij leidde hun begrafenisstoet.

Hamada ging naar de universiteit en vervolledigde een 2-jarige studie in public relations. Bij het begin van de tweede intifada begonnen mensen overal in Gaza me te vragen of Hamada mijn broer was. Verrast glimlachte en knikte ik. Later besefte ik dat mijn broer begonnen was protesten te leiden en poëzie te gebruiken om de mensen te mobiliseren. Of hij leidde de nationalistische zangen op de vele begrafenissen van martelaars die we moesten houden in Shujaiya (we spreken het “Shijaiya” uit) en op andere plaatsen.

Creatief

Van al onze veertien broers en zussen, was Hamada de meest begaafde en creatieve. Hij had veel vrienden en connecties. Hoe opener hij werd, des te creatiever werd hij. Iedere keer dat hij ons vertelde waar hij mee bezig was, moest ik denken aan de kleine, verlegen Hamada die niet eens in de camera durfde te kijken tot hij een tiener was.

Zijn nieuw ontwikkelde woord- en acteerkunsten, leverden hem de rol van Karkour op, het meest bekende televisiepersonage in de Gazastrook. Karkour, een ondeugende kip, was de ster van het Al-Aqsa TV-programma Tomorrow’s Pioneers, het favoriete  programma voor kinderen uit de hele Gazastrook.

ar1
Mohammed Alareer als het personage Karkour op Al-Aqsa TV.

Hamada’s personage had kijkers over heel Palestina en zelfs in de Arabische wereld daarbuiten. Kinderen over de hele Arabische wereld lachten en riepen om Karkour te verbeteren wanneer hij verkeerd de straat overstak, te luid riep over de telefoon en ander vervelend gedrag vertoonde. De dood van mijn broer zal een schok zijn voor de grote aantallen kinderen die op hun geliefde moment van de vrijdag naar de misdragingen van Karkour keken. Door mijn broer te doden, heeft Israël een veelbelovend talent gedood, en duizenden kinderen een grappig en leerrijk programma ontnomen.

Martelaar nummer 26

Hamada trouwde vijf jaar geleden en kreeg twee kinderen. Raneem en Hamza. En iedereen, ook zijn vrouw en kinderen, noemde hem nog steeds Hamada. Hij werkte erg hard om zijn eigen flat in hetzelfde gebouw te bouwen, waar hij vorig jaar mee klaar was. Hij zou er nooit intrekken. Door het beleg van Gaza, werd het onmogelijk om het appartement te bemeubelen.

Zoals alle slachtoffers van Israëlische terreur en agressie, laat Hamada een liefhebbende familie achter. Mijn broer is de 26e martelaar in mijn ruime familie. Vijf van hen werden vorige week gedood. Hun lichamen werden tijdens de twaalf uur durende ‘humanitaire wapenstilstand’ van onder het puin gehaald.

Toen ik met mijn moeder sprak, die jaren geleden twee neven verloren had, was ze sterker dan ik me ooit had kunnen inbeelden. Mijn vader was kalmer dan ooit tevoren. Ze vertelden me beiden over de enorme vernietiging die Israël achterliet in Shijaiya – wiens naam “het land van de dapperen” betekent. Ze vertelden me over de families die vijf, tien en zelfs twintig familieleden waren kwijtgeraakt.

 “Wij zijn volhardend”

Toen ik hoorde over het twaalf-uur durende bestand, was ik bang dat mensen hun wil om zich te verzetten zouden opgeven met het twaalf uur durende bestand; waarschijnlijk het doel van Israëls genadeloze aanval. Maar ik had het mis.

Israël wilde mensen tot de overgave bombarderen door willekeurige huizen te vernietigen en mensen te doden op straat. Maar het tegengestelde geschiedde: wat Israël doet is de Palestijnen in Gaza het gevoel geven dat ze niets meer te verliezen hebben.

“Wij zijn geduldig. Wij zijn volhardend. Wij zijn gelovig. God zal zeker een einde maken aan deze agressie,” bleef moeder me verzekeren. “Ze kunnen Shijaiya niet verslaan. Ze kunnen het gewoon niet,” vertelde men vader me.

We leven in een tijd waarin het ongeluk van een verloren zoon, twee kinderen die wees geworden zijn, een jonge vrouw die weduwe werd, vergeleken moet worden met dat van hen die tien of twintig familieleden tegelijkertijd verloren. Er wordt duidelijk geprobeerd om Palestina etnisch te zuiveren. Om ervoor te zorgen dat we hier weg moeten en nooit meer terugkeren.

Een wilde neushoorn

Israël gedraagt zich als een wilde neushoorn in een lavendelveld. Palestijnen gedragen zich zoals dat hoort: met weerstand, zelfzekerheid en nog meer vastberadenheid.

We begrijpen dat we niet enkel ons eigen gevecht voeren maar ook een universele strijd voor rechtvaardigheid en mensenrechten tegen barbaarsheid en bezetting.

En nu zullen Raneem en Hamza zonder vader door het leven moeten, net zoals honderden kinderen die de verschrikking meemaakte waarin Israël hun vader, moeder, of beidde om het leven bracht. Niets dat wij doen kan de warmte en liefde vervangen van de vaders die zij moesten verliezen omdat Israël wil dat de leiders van Hamas de vernietiging van Gaza aanschouwen.

Rameem en Hamza zullen de levende getuigen zijn van Israël’s oorlog tegen burgers. Zij zullen verderleven in een onrechtvaardige wereld waarin hun vader vermoord kan worden omdat hij in zijn eigen huis aanwezig is en waarin de dader niet veroordeeld wordt omdat hij een Israëlisch soldaat is.

Maar voor dat gebeurt, zullen wij blijven strijden tegen de etnische zuivering die Israël tegen de Palestijnen voert. Wij blijven hopen dat de Israëlische apartheid voor altijd afgeschaft wordt, voor Hamza en Raneem volwassen zijn.

Eeuwig voortleven

Toen mijn broer stierf, betreurde iedereen de dood van “Mohammed”. Niemand noemde hem Hamada. Hij werd weer Mohammed.

Maar deze keer riep ik niet. Ik kwam tot het besef dat ik Hamada eindelijk moest laten opgroeien tot Mohammed.

De barbaarsheid waarmee Israël mensen in Gaza vermoordt en de banden tussen mensen doorsnijdt, tussen de mensen en het land en hun herinneringen, zal nooit in zijn opzet slagen. Ik heb mijn broer fysiek verloren, maar de band met hem blijft eeuwig bestaan.

Zijn herinneringen, zijn verhalen, zijn grappen en onschuldige glimlach zullen voor altijd in ons voortleven. Hij leeft voort in zijn twee prachtige kinderen, en in de duizenden die hem liefhadden op de televisie en zijn dagelijkse leven.

Refaat Alareer is redacteur van Gaza Writes Back: Short Stories from Young Writers in Gaza, Palestine.

 

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s