“Neem wat je wil van mijn bloed, maar jullie zullen vertrekken”

northerngaza_pchr-290x225
northerngaza_pchr
Neem wat je wil van ons bloed, maar jullie zullen vertrekken, Montasser Mohammed, Gaza 22/07/14
22juli, 8h30.Het uur dat ik mijn thuis, mijn wijk, mijn stad Bit Hanoun verliet, ten noorden van Gaza. We hebben een helse nacht beleefd. Ik denk dat het zionistisch Israelisch leger alle mogelijke bommen in hun beschikbaarheid, via tanken en gevechtsvliegtuigen gebruikt hebben. Zelfs kogels. Het industrieel gebied van Bit Haroun is onherkenbaar. De ooit-zo-levende fabrieken zijn verdwenen. Alles is met de grond gelijk gemaakt. Tonnen explosieven en bommen zijn op mijn stad gelost. Ik mis mijn kamer en mijn boeken. Ik mis zelfs een oude schift die ik verstopt had en een roman die ik beginnen lezen ben net toen de aanval op Gaza uitbrak. Toen wij Bit Hanon verlieten heb ik mijn dromen, samen met de mooiste herinneringen uit mijn leven, moeten achterlaten.

Drie dagen lang hebben wij moeten wandelen voor wij een auto vonden en tijdens die drie dagen waren wij het doelwit van wel drie raketaanvallen. het soort dat een enorm geluid maakt en een rookgordijn achter zich laat. Alles binnen een straal van 3 tot 7 meter wordt afgemaakt door dit soort raketten.
Toen wwij de eerste raket hoorden aankomen hebben wij het op een lopen gezet, Mijn ouders, mijn onkel en tante en hun 4 kinderen waarvan één amper 10 maanden oud is, mijn zus en ikzelf terwijl ik mijn kleine broer droeg. De tweede raket was heel dichtbij, ongeveer een vijtfal meter, en de derde een drietal meter van waar ik stond. Ik heb mezelf op de grond laten vallen om mijn broer, die ik mijn armen droeg, te beschermen en zo heb ik een blessure aan mijn knie opgelopen.  Er was zodanig veel rook rondom ons dat mijn mama, die 50 meter verder stond, dacht dat wij dood waren. Zij rende naar ons toe en zag dat wij nog leefden. Mijn vader en moeder hielpen ons opstaan. Wij hadden geen enkel andere keuze dan snel onze vlucht te hervatten. Wij moesten zo snel mogelijk de stad verlaten. Een tiental  mensen liepen voor ons om de dood te vermijden en te ontsnappen aan de bombardementen.
Na een paar kilometers zag ik een oude vrouw een taxi chauffeur smeken om haar mee te nemen. Er was maar plaats voor 4 personen in de auto, maar er zaten al 9 personen in de auto. Ze smeekte om haar in de koffer te steken maar de taxi chauffeur weigerde. Hij weigerde uit respect. Hij zei tegen de oude vrouw: “Je bent zoals mijn eigen moeder. Net zoals ik mijn moeder niet in een koffer kan steken, kan ik jou er ook niet insteken.” Hij belde een andere chauffeur die haar zou komen ophalen.
Mijn vader nam de handen van de kinderen zodat zij mee konden lopen met hem. Mijn onkel bleef achter hen lopen zodat niemand zou achterblijven en verloren lopen. Mijn moeder nam de hand van mijn tante, die geen kracht meer had en erg geschrokken was door de derde raket die insloeg en ons bijna het leven kostte. Zij dacht dat wij het niet overleefd hadden. Maar zelf nadat zij zich realiseerde dat wij er nog waren bleef zij in een diepe shock.
Rechts van mij was er een speeltijn voor kinderen. Of wat er van overbleef. Het enigste wat er nog te zien viel van de speeltuin was een palmboom. De rest was verdwenen.
Uiteindelijk is er een auto gestopt die ons mee kon nemen. We zaten met elf mensen die aan de dood ontsnapten in één auto. Wat een geluk dat wij een auto vonden! Aan beide kanten van de weg was er enkel puin te zien. Het puin van Huizen, flatgebouwen en moskeëen die volledig of gedeeltelijk met de grond gelijk werden gemaakt.
Nu bevinden wij ons in het centrum van Gaza waar wij maximum drie uren per dag electriciteit heb en met veel geluk om de twee dagen water krijgen. Gisteren 25 juli 2014 hebben de kanonnen een ware afslachting veroorzaakt  in een UNWRA-school te Bit Hanoun. Het Rode Kruis die zich in de school over vluchtelingen ontfermde wist dat de school geen veilige oord meer was en vroeg aan alle vluchtelingen zich te verzamelen op de binnenplaats om zich zo naar een andere oord te kunnen verplaatsen. Op het moment dat ze zich op de binnenplaats verzamelden vuurden de Israelische troepen de kanonnen in hun richtinh. 16 mensen stierven als martelaren en een 200 tal anderen, waaronder mijn onkel, raakten zwaargewond.
Het Israelisch leger probeert iedereen uit Bit Hanoun weg te jagen.  Gisteren nog hebben ze hun vuurwapens en bommen op een ziekenhuis in Bit Hanoun gericht om deze in puin achter te laten.

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google photo

You are commenting using your Google account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s